Ծնունդով այնթապցի Եղիա Իշխանեանը փոքրիկ փուռ մը կը բանայ Պէյրութի Զոքաք էլ-Պլաթ թաղամասին մէջ։ Այս գործը իրականացնելու համար, իր կինը՝ Արուսեակը, կը ծախէ իր հարսանեկան ոսկեայ ապարանջանը։ Սկզբնական շրջանին փուռը ծանօթ էր «Փուռ Եղիա» անունով
Այն, ինչ որ սկսած էր որպէս պարզ փուռ մը՝ յաճախորդներու ալիւրով հաց թխելու, շուտով կը վերածուի հայկական իսկական հացագործական արհեստանոցի։ Եղիան կը ներմուծէ հայկական ուտեստներ՝ լահմաճիւն (մսաշոտ կամ մսալոշ) եւ պրիոշ, որոնց բաղադրութիւնները բերուած էին Կիլիկիայէն գաղթած հայերուն կողմէ։ Փուռը արագօրէն կը դառնայ շրջանի սիրուած հասցէն՝ նախ հայ ընտանիքներուն, ապա Պէյրութի աւելի լայն հանրութեան համար
Եղիա Իշխանեանի մահէն ետք, 1972-ին, անոր որդին՝ Ժանը, կիսատ ձգելով իր ուսումը, կը վերադառնայ Գերմանիայէն՝ ստանձնելու ընտանեկան գործը։ Այդ շրջանին հաստատութիւնը իր գործունէութիւնը կը շարունակէ «Փուռ Իշխանեան» անունով
Ժանին մահէն ետք, 1984-ին, փուռին ղեկը կը ստանձնեն անոր մայրը եւ կինը՝ Ազատուհի Գափթանեան -Իշխանեանը։ Փոքր, բայց նուիրեալ խմբակի մը հետ, Ազատուհին տասնամեակներ շարունակ կը պահպանէ փուռին աւանդութիւնը՝ սպասարկելով յաճախորդներու իրերայաջորդ սերունդներու։ Նոյնիսկ Արուսեակը, յառաջացած տարիքին, կը շարունակէ մասնակցիլ փուռին առօրեայ աշխատանքներուն
Տարիներ ետք, Ազատուհիին որդին՝ Էլին, կը միանայ ընտանեկան գործին։ 2011-ին ան կը բանայ երկրորդ մասնաճիւղ մը Զալքայի մէջ՝ սկիզբ դնելով զարգացման նոր փուլի։ Իսկ 2025-ին, ան կ'ընդարձակէ տարածքը՝ աւելի մեծ սրահ ստեղծելով յաճախորդներուն համար, միաժամանակ աւելցնելով պրիոշի եւ աղցաններու նոր բաժիններ
Այսօր, Էլի Իշխանեանի ղեկավարութեամբ, փուռը կը շարունակէ աճիլ՝ ընդլայնելով իր տեսականին, միաժամանակ հաւատարիմ մնալով ընտանեկան աւանդութեան։ Անոր կողքին կը գործէ նուիրեալ անձնակազմ մը, որոնցմէ շատեր տասնամեակներ շարունակ մաս կազմած են այս հաստատութեան մեծ ընտանիքին։ 2026-ին, «Իշխանեան» փուռը հպարտութեամբ կը նշէ համայնքին ծառայելու իր ութսունամեակը
